Ik kijk regelmatig naar het programma ‘Bed & Breakfast’. Ik kijk dat voor de lol en omdat er vaak niets zinniger op tv is. Heerlijk om die stellen te zien acteren in hun eigen en andermans decor. Jonge jonge, wat een leuk gezeik zeg. Ik erger me kostelijk. Dan zitten Truus en Jan te zeuren dat bij concullega ’s Piet en Joke de douchekop iets te hoog hangt. Een vriendelijk lachende Piet belooft er naar te zullen kijken, om vervolgens geflankeerd door een instemmende knikkende Joke terug te sneren met een opmerking over Truus en Jans teveel doorschijnende overgordijnen. Maar her en der worden er ook naar hartenlust veren in elkanders konten gestoken. Niet van bewondering maar om er zelf beter van te worden. Voor wat hoort wat. Op het eind van het programma vindt immers de eindafrekening plaatst. Er wordt meer of minder betaald dan de vraagprijs voor één overnachting met ontbijt en zodoende kan men winnen of verliezen. Maar dat is op zich niet interessant. Het voegt niet veel toe aan deze geweldige ‘kijkeenshoemooiennorigineel-wijhetingerichthebbenenhoegezelligwijzijnshow’.
Ongelooflijk hoe zo’n kansloze B&B er volgens zelfopgelegde normen norm eruit hoort te zien. Victoriaanse stijl, Italiaans design. countrylook, basic maar toch chique, sprookjessfeer en balablablablablablaba. Een pipowagen, een grote ton, een kelder, een toren, een voormalige kerk, een voormalig klooster, een schip, een bus een trein, een voormalige paardenstal, een gemeentehuis en blablablablablabla. De kosten variëren van 90 euro tot 200 euro. Jonge jonge, wat een flauwekul om te betalen voor het eruit zien van zo’n kamer voor één nachtje. Eén nachtje snurken en scheten laten is trouwens meer dan genoeg op die doodsaaie aftandse achteraflocaties. Absurd gewoon. Maar geweldig om naar te kijken!
Maar het begrip B&B is wel vervaagd. Volgens mij is het oorspronkelijk bedoeld als goedkoop alternatief voor een hotel. Gewoon een accommodatie bij mensen thuis die een kamertje overhebben en hooguit een extra douchebakje ergens in een beschimmeld hoekje hebben neergekwakt. Verder een basic ontbijt en weer wieberen. Gewoon slapen en ontbijten dus, zonder dat je heel de tijd tegen het gaststel hoeft te zeggen hoe geweldig mooi en leuk hun kamertje is.
Ik zou ook niet vermaakt willen worden door het gasstel en andere huisgenoten en of kennissen, want dat is kennelijk ook de trend. Men krijgt workshops te verduren, gegeven door de meest uiteenlopende zweefteven. Er wordt met de meest rare vervoersmiddelen rondgesjeesd. Men drinkt biologische pruimensap en ecologische bosbessenwijn.  Men wordt gedwongen toe te kijken terwijl er kaas of hoeden worden bereid. Er wordt gelachen, gedanst, getrommeld en gezongen. Ik zag ooit een briljante aflevering, waarbij de gehele gastfamilie ‘s morgens bij het ontbijt op het podium optraden als een derderangs bruiloftsorkestje. De door een oedipuscomplex geteisterde, volwassen zoon fungeerde – met een superheldenblik in zijn ogen – als zanger. Jezus zeg, wat een schouwspel. Het zal je maar overkomen. Als ik in de vroege ochtend achter mijn gekookt eitje koffie zit te slurpen gedoog ik binnen een straal van drie kilometer geen praktiserende muzikanten met stoornissen. Ik wil ‘s morgens sowieso niet gezellig doen met vreemden. Ik wil gewoon zwijgend ontbijten, hooguit samen met mijn vriendin en haar ochtendhumeur.
Als het toch moet, geef mij dan maar een hotel. Ik vermaak me dan nog enigszins met het bezichtigen van andermans vrouwenkonten die zich verdringen rond de jus d’orangetap. Meer hoeft dat niet te zijn. En een hotel is veel goedkoper! Jezus waar zijn sommige mensen toch mee bezig!
Natuurlijk is dat programma allemaal gratis reclame voor die lui om mensen te enthousiasmeren voor hun weelderig ruimteoverschot. Op mij kunnen ze niet rekenen!
Ik krijg ook niet de behoefte om zelf ooit zo’n B&B te beginnen. Jezus, ik word al bloednerveus als ik in het ochtendgloren voor mij eigen vriendin een ei moet koken, laat staan voor wildvreemden.
Maar gewoon een bijdrage leveren aan de kijkcijfers, wil ik wel doen. Want het is een fantastisch programma. Het kijkt zo lekker weg. Dank je wel Max voor al die lullige ongecompliceerde langzame tv-programma’s vol gezellige saaie figuren. Volgende keer ga ik het over ‘Droomhuis gezocht’ hebben.