Die ochtend werd ik wakker en begon ik zoals gewoonlijk de dag met nadenken. Ik dacht na over een pakketje dat ik via internet had besteld en wanneer dat zou arriveren en of er voor getekend zou moeten worden. Het is altijd een gedoe met die pakketjes als er niemand thuis is. Soms zetten ze het onder het afdakje. Als er voor getekend moet worden vallen ze de buren ermee lastig of moeten ze weer terugkomen. Of je moet het  weer zelf afhalen op een afhaalpunt. Daar wordt iemand als ik zelfs simpel van. Jonge, jonge, waarom zijn er gewoon geen ruimtes in de buurt waar ze die producten gewoon hebben liggen en waar je ze ter plekke betaald en meeneemt. Oh ja, die zijn er trouwens wel… toch? Heet dat niet een winkel of zoiets?
Zo lag ik daar te piekeren over het pakketjesgedoe toen ik plots een Wicky-de-Vikingmoment beleefde! Ik had DE OPLOSSING!
Ik maakte mijn bedpartner wakker en zei: ‘Luister ik heb een geweldig plan. Iedereen moet een elektronisch slot met een pincode op zijn voordeur zetten. Bij een pakketje wordt dan een pincode ingesteld en kan de pakketbezorger met de pincode je deur opendoen als je niet thuis bent en het pakketje achterlaten. Het systeem moet dan werken met een elektronische handtekening  van tevoren of zo. Of wacht, de pincode die je zelf van tevoren verstrekt is tevens de handtekening. En als de voordeur dan weer dicht is, vervalt de pincode meteen, om te voorkomen dat eventuele handlangers van de pakketbezorgers er met de buit vandoor gaan. Oh ja, en als de postbezorger wordt overvallen en alle pincodes worden buitgemaakt dan kan iemand op afstand alles centraal vergrendelen. Oh, trouwens dat hoeft niet! Als een pakketbezorger met zijn witte busje wordt overvallen ligt de buit er toch nog in. Wist je dat pakketbezorgersbusjes net als kinderlokkersbusjes meestal wit zijn omdat die goedkoper in aanschaf zijn? Nee? Dat is zo, let er maar eens op. Wit is een goedkopere kleur, sterker nog: wit is helemaal geen kleur. Zwart ook niet maar zwart is duurder dan wit qua autolak schijnbaar. Maar daar heb ik het nu niet over. Zo ’n overval op zo’n pakketbezorgersbusje, dat kan nu ook gebeuren. Dat is toch een ander verhaal. Ik weet dat er wel pakketbrievenbussen bestaan of zo, maar die zijn toch te klein voor grote tv’s, ééndelige biljartkeus, relaxfauteuils en zo. Goh, wat een briljant idee eigenlijk. Het is het struisvogelei van Columbus wat ik hier neerzet. Ik moet daar iets mee doen. Wat ik misschien kan doen is aankloppen bij Bol.com, dat is de grootste pakketjesverstuurder van Nederland. Zij hebben de meeste baat zij zo’n systeem want mensen zullen veel meer gaan webwinkelen. Bol.com kan daarbij uiteraard ook de sloten leveren voor de miljoenen voordeuren. Natuurlijk moet men als het slot geleverd wordt nog wel thuis zijn, maar dat zij zo. Ja, bij Bol.com en hun grote geld moet ik zijn. Hun gretige monden zullen openvallen bij het aanhoren van mijn briljant idee, mijn lumineus plan. Ja, dat doe ik! Ik ga naar Bol.com. Haha, zal ik dan een blauw pakje aan doen met een stropdas? Haha, dan kom ik daar binnen, dan zeg ik: ‘Ha mannen, jullie kennen me  misschien al van jullie logo, hahaha! Of zouden die Bol.com-mannetjes allemaal dik zijn en zo’n blauw pakje aanhebben hahaha! Man oh man, die rollen na het horen van mijn grandioos idee knorrend van genot heen en weer over de vloer van het hoofdkantoor. Het wordt één Bol.klaarkom. Goh schat, ik… sorry, we worden stinkend rijk met dit plan. De miljoenen zullen weldra binnenstromen! Dit as we speak… sorry as i speak is een keerpunt in ons leven. We hoeven vanaf nu nooit meer te werken. Binnenkort zijn we alleen maar bezig met geld uitgeven. Veel geld! We zullen gewoon moeite moeten doen om een beetje fatsoenlijk van ons geld af te komen. Goh, die kaviaar, champagne van zevenhonderd euro de fles, verre reizen, grote auto ‘s, vakantie-optrekjes, biologische pindakaas, dure wijnglazen van de Bijenkorf, privéjachten, een arsenaal aan wellnessfaciliteiten en de visites van Jort Kelder komen ons straks de strot uit. Vooral de kaviaar want dat lust ik niet want dat heb ik nooit gehad. En dat allemaal vanwege mijn genialiteit!’
Mijn toekomstige ontbijtpartner gaapte een keer en zei: ‘Ik vind het allemaal prima.’
Hierna sliep ze met lichte snurk verder.

Na beneden het ontbijt te hebben klaargezet begon ik voor de zekerheid te googelen of toch niet eerder iemand aan de haal was gegaan met mijn geniaal idee. En ja hoor: een elektronisch slot met een pincode voor de pakketbezorger was al jaren geleden bedacht en werd al toegepast bij de pakketbrievenbussen.
En zo’n slot op de voordeur, daar hebben ze vast en zeker ook wel over liggen filosoferen, beredeneerde ik nu. Waarschijnlijk vonden ze het toch een slecht plan om postbezorgers achter de voordeur te laten. Ze zouden immers ook onterecht de schuld kunnen krijgen voor iets wat vermist wordt in een huis.
Nee, bij nader inzien zal het allemaal allang bedacht en besproken zijn, eindigde ik mijn gedachtenmaalstroom. Helaas, geen biologische pindakaas…
Mijn ontbijtpartner meldde zich.
‘Sorry schat, ‘ zei ik, ‘je zult maandag toch weer gewoon moeten gaan werken.’